Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΣΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΓΕΝΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Η Διοικούσα Επιτροπή του ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ κατά πλειοψηφία, δημοσιοποιεί το εξής ψήφισμα: 

Η οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008 σε παγκόσμιο επίπεδο προκάλεσε τεράστια κοινωνικά προβλήματα, τόσο στις αναπτυσσόμενες όσο και στις αναπτυγμένες κοινωνίες. Η ανεργία, η φτώχεια και η εξαθλίωση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού έχει τεράστιες συνέπειες κυρίως για τα παιδιά, για την υγεία, τη διατροφή, τη στέγη και την εκπαίδευσή τους. Εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, το δικαίωμα στην εκπαίδευση πλήττεται σήμερα όλο και περισσότερο με ανυπολόγιστες συνέπειες, τόσο για τα παιδιά, όσο και για τους γονείς σε όλες τις χώρες του πλανήτη. Ταυτόχρονα, πλήττεται η ίδια η δημοκρατία και υπονομεύεται το μέλλον της, δεδομένου ότι τα τελευταία χρόνια οι κυβερνήσεις των αναπτυγμένων δημοκρατιών της Δύσης, αλλά και οι διεθνείς οργανισμοί έχουν επενδύσει πολλά στην εκπαίδευση, ως μέσο για την αναζωογόνηση της δημοκρατίας, αλλά και ως μέσο επίλυσης μιας σειράς κοινωνικών προβλημάτων, από τον κοινωνικό αποκλεισμό, την ειρηνική συνύπαρξη και τον σεβασμό των άλλων, μέχρι το φυσικό περιβάλλον. 

Η εκπαίδευση τις τελευταίες δεκαετίες συνδέεται όλο και περισσότερο στενά με τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η εκπαίδευση θεωρείται σήμερα από τους διεθνείς οργανισμούς, όπως ο ΟΗΕ, ανθρώπινο δικαίωμα διότι χωρίς την εκπαίδευση δεν μπορούν να ασκηθούν και να υλοποιηθούν όλα τα υπόλοιπα ανθρώπινα δικαιώματα. Θεωρείται ότι αποτελεί το θεμέλιο τόσο για την ατομική ανάπτυξη του ανθρώπου όσο και για την ανάπτυξη των κοινωνιών. Θεωρείται το μέσο για δομικές αλλαγές στις σύγχρονες κοινωνίες τόσο στην οικονομία όσο και στην κοινωνία, για τη βελτίωση της ζωής όλων των ανθρώπων και κυρίως των αδυνάτων. Το δικαίωμα στην εκπαίδευση αποτελεί σήμερα ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα σε παγκόσμιο επίπεδο και απασχολεί τις κυβερνήσεις, τις ΜΚΟ, τους ερευνητές και τα εκπαιδευτικά συστήματα των περισσότερων χωρών του πλανήτη.

Στις δυτικές δημοκρατικές κοινωνίες, το δικαίωμα στην εκπαίδευση αποτελεί ένα σημαντικό μέσο για την παροχή ίσων ευκαιριών στη ζωή, για την αντιμετώπιση του κοινωνικού αποκλεισμού, για την κοινωνική ένταξη και την κοινωνική συνοχή. Η εκπαίδευση συμβάλλει αποφασιστικά στη διαμόρφωση του πολίτη, στην ανάπτυξη της αυτονομίας, της ευθύνης και της ενεργού συμμετοχής του στα δημόσια πράγματα, για την ανάπτυξη της συνεργασίας μεταξύ των πολιτών και για την προώθηση του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για όλα τα μέλη της κοινωνίας. Η ενίσχυση της δημοκρατίας μέσα από τον εκδημοκρατισμό των κοινωνικών θεσμών και των κοινωνικών πρακτικών αποτελούν λοιπόν έναν από τους πιο θεμελιώδεις στόχους της δημοκρατικής εκπαίδευσης στις αναπτυγμένες δημοκρατικές κοινωνίες της Δύσης.

Η εκπαίδευση όμως στις αναπτυσσόμενες χώρες του πλανήτη, είναι ένα ζήτημα επιβίωσης, ή ακόμα και ζήτημα ζωής ή θανάτου για εκατομμύρια ανθρώπους. Η εκπαίδευση είναι ζωτικής σημασίας για τις χώρες αυτές.

Τα τελευταία χρόνια, χάρη στη δράση των διεθνών οργανισμών και των προγραμμάτων βοήθειας προς τις αναπτυσσόμενες χώρες, ο αριθμός των μαθητών στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση αυξήθηκε σημαντικά, φτάνοντας το ποσοστό του 84% στα τέλη του 2000. Σύμφωνα με τα δεδομένα του 1998, 113 εκατομμύρια παιδιά δεν πηγαίνουν στο σχολείο. Ο στόχος που έθεσαν οι διεθνείς οργανισμοί για 100% το 2015 σήμερα φαίνεται ότι δεν μπορεί να επιτευχθεί. Μάλιστα, παρατηρείται το αντίθετο φαινόμενο της μείωσης των μαθητών, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης.

Η ιστορία έχει δείξει ότι στις μεγάλες οικονομικές κρίσεις, οι γυναίκες και τα παιδιά είναι τα μεγαλύτερα θύματα. Στις αναπτυσσόμενες χώρες, το ποσοστό θνησιμότητας για παιδιά κάτω των πέντε ετών αυξάνεται, όπως και το ποσοστό των παιδιών που εργάζονται σε επικίνδυνες εργασίες, ενώ το ποσοστό των παιδιών που πηγαίνουν στο σχολείο μειώνεται δραματικά. Η αύξηση της τιμής των τροφίμων εξαιτίας της οικονομικής κρίσης διευρύνει τη φτώχεια σε όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού, με αποτέλεσμα τη μείωση των δημόσιων πόρων και το κλείσιμο πολλών σχολείων.

Στις αναπτυγμένες δημοκρατίες, ιδίως σε εκείνες που επλήγησαν περισσότερο από την κρίση τα τελευταία τέσσερα χρόνια, όπως η χώρα μας, τα ανθρωπιστικά προβλήματα είναι εξίσου σημαντικά. Οι κοινωνικές ανισότητες αυξάνονται με επιταχυνόμενους ρυθμούς, εξαιτίας της πρωτοφανούς ανεργίας, ενώ εκατομμύρια ενήλικες και παιδιά αντιμετωπίζουν το φάσμα του κοινωνικού αποκλεισμού. Τα φαινόμενα του ρατσισμού και της ξενοφοβίας εντείνονται, με αποτέλεσμα ακροδεξιές πολιτικές δυνάμεις να έρχονται στο προσκήνιο και να επηρεάζουν μεγάλα τμήματα των πολιτών. Η δημοκρατική εκπαίδευση βάλλεται από ξενοφοβικά ιδεολογήματα και ταυτόχρονα μειώνονται οι δαπάνες για την εκπαίδευση, γεγονός που έχει επιπτώσεις κυρίως στα παιδιά των φτωχών οικογενειών. Το δικαίωμα του παιδιού στην εκπαίδευση πλήττεται σε μεγάλη έκταση, με ανυπολόγιστες συνέπειες για το μέλλον εκατοντάδων χιλιάδων παιδιών και για τη βιωσιμότητα της δημοκρατίας.

Στη χώρα μας, η οποία πλήττεται από την οικονομική κρίση περισσότερο από τις άλλες δυτικές χώρες, τα προβλήματα που προκύπτουν για εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες και, κυρίως, για τα παιδιά είναι τεράστια. Η φτώχεια, η ανεργία, ο κοινωνικός αποκλεισμός και η στέρηση βασικών αγαθών έχει δημιουργήσει συνθήκες απελπισίας, με αποτέλεσμα μια ανθρωπιστική καταστροφή που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια όλων μας καθημερινά.

Η δημοκρατία και οι αξίες της πλήττονται και το μέλλον είναι αβέβαιο, ειδικά για τις νέες γενιές. Το κοινωνικό κράτος έχει αποσυντεθεί και η κοινωνική αλληλεγγύη, όπως οφείλει να εκφράζεται από το δημοκρατικό κοινωνικό κράτος, δοκιμάζεται. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, ειδικά των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, παραβιάζονται με πολλαπλούς τρόπους και η κοινωνική συνοχή απειλείται. Μπροστά στη δοκιμασία εκατομμυρίων συμπολιτών μας, των οικογενειών και των παιδιών τους, η δημοκρατική κοινωνία μας οφείλει να αντιδράσει και να διασφαλίσει τα ελάχιστα που απαιτούνται από μια αξιοπρεπή διαβίωσή τους. Προπαντός, οφείλει να δραστηριοποιηθεί για να διασφαλίσει το δικαίωμα στην εκπαίδευση και την παιδεία των δεκάδων χιλιάδων παιδιών που είναι τα μεγαλύτερα θύματα της συντελούμενης κοινωνικής καταστροφής. Αυτής που ζούμε κι αυτής που επέρχεται, ακόμα δριμύτερη. Το ελληνικό κράτος καλείται να κατανείμει δίκαια τα βάρη της κρίσης και να προστατεύσει τη νέα γενιά από τις δραματικές συνθήκες στις οποίες έχει περιέλθει. Η διασφάλιση των δικαιωμάτων των παιδιών και της νέας γενιάς και πρωτίστως η απρόσκοπτη εκπαίδευσή τους σε συνθήκες που να επιβεβαιώνουν τον ανθρωπιστικό χαρακτήρα της δημοκρατίας μας είναι επιτακτική ανάγκη. Καλούμαστε σήμερα όλοι, στις δραματικές στιγμές που ζει η ελληνική κοινωνία, κράτος και πολίτες, να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας ενεργά στους συμπολίτες μας και στα παιδιά που υποφέρουν. Να κινητοποιηθούμε όλοι, ώστε το κράτος, οι δημόσιοι θεσμοί, οι ΜΚΟ και οι πολίτες, με αίσθημα ευθύνης και αλληλεγγύης να ενεργοποιήσουμε τις δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας και να προστατεύσουμε τη νέα γενιά, το μέλλον της οποίας απειλείται. Γιατί, με το δικό της μέλλον, απειλείται και το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας. Και κυρίως, το μέλλον και οι ανθρωπιστικές αξίες της δημοκρατίας μας.

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

4 Μαΐου 2011

Καταγγελία για την αντιμετώπιση των μαθητών με μαθησιακές δυσκολίες στο σχολείο και για τη στέρηση των δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών που έχουν αναπηρία ή έχουν στην επιμέλειά τους άτομα με αναπηρία.

Το Παρατηρητήριο για τη Δημοκρατία και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στην Εκπαίδευση επισημαίνει και ταυτόχρονα καταγγέλλει την πλήρη αδιαφορία και τη μη εφαρμογή της ισχύουσας νομοθεσίας του Υπουργείου Παιδείας Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων για

A. την αντιμετώπιση των μαθητών με μαθησιακές δυσκολίες στο σχολείο

B. την παράβαση νομικών διατάξεων και συνταγματικών αρχών σε περιπτώσεις εκπαιδευτικών που έχουν αναπηρία ή έχουν στην επιμέλειά τους παιδιά με αναπηρία

Ως προς την αντιμετώπιση των μαθητών με μαθησιακές δυσκολίες στο σχολείο:

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ: Εκατοντάδες μαθητές στα Ελληνικά σχολεία που χαρακτηρίζονται από μαθησιακές δυσκολίες βιώνουν καθημερινά τις αρνητικές επιπτώσεις της άγνοιας και της αδιαφορίας των εκπαιδευτικών και κοινωνικών θεσμών σε σχέση με τις εκπαιδευτικές τους ανάγκες.

ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΝΟΜΟΣ: Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία πρέπει να υπάρχει ευαισθητοποίηση των γονέων, των εκπαιδευτικών και της κοινωνίας αναφορικά με τις μαθησιακές δυσκολίες των μαθητών και των μαθητριών έτσι ώστε να ανιχνεύονται έγκαιρα οι περιπτώσεις αυτές για να υπάρξει η κατάλληλη παρέμβαση και στήριξη των μαθητών.

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Δεν υπάρχει ευαισθητοποίηση γονέων και εκπαιδευτικών για την έγκαιρη παραπομπή των μαθητών στα δημόσια πιστοποιημένα διαγνωστικά κέντρα, κι όταν παρόλα αυτά κάποιος εκπαιδευτικός ή γονέας ζητήσει αξιολόγηση, αυτή γίνεται μετά από ενάμιση χρόνο αφού τα ειδικά κέντρα δεν έχουν αρκετό προσωπικό για να κλείσουν νωρίτερα ραντεβού για αξιολόγηση. Κι όταν αυτή η αξιολόγηση εντέλει γίνει, το έγγραφο που αποδεικνύει τις μαθησιακές δυσκολίες του μαθητή, χρησιμοποιείται από τους γονείς σα «συγχωροχάρτι» στο σχολείο για τις κακές επιδόσεις των μαθητών ενώ η παρέμβαση αφήνεται στον αυτοσχεδιασμό των εκπαιδευτικών, χωρίς συστηματική βοήθεια από ειδικούς επιστήμονες.

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΑΣ: Ζητάμε

1. Να γίνουν οι κατάλληλες ενέργειες έτσι ώστε να υπάρξει ευαισθητοποίηση του στενότερου οικογενειακού και του ευρύτερου εκπαιδευτικού πλαισίου σε σχέση με τις μαθησιακές δυσκολίες των μαθητών και των μαθητριών, οι οποίες αντιμετωπίζονται με διαφοροποιημένη διδασκαλία σχετική με τους ιδιαίτερους ρυθμούς μάθησής τους και τον τρόπο πρόσληψης της γνώσης. Κατά συνέπεια, τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες να υποστηρίζονται από το σχολικό περιβάλλον και να εντάσσονται σε αυτό χωρίς να αισθάνονται «διαφορετικά».

2. Να γίνεται η ανίχνευση των ειδικών εκπαιδευτικών αναγκών των μαθητών και των μαθητριών έγκαιρα, με τη σύμπραξη των γονέων, των εκπαιδευτικών της τάξης, των εκπαιδευτικών όλου του σχολείου και των Συμβούλων Γενικής και Ειδικής Αγωγής, ώστε να αποφευχθούν δευτερογενή ψυχολογικά προβλήματα «ανεπάρκειας», «ανικανότητας», «χαμηλής αυτοεκτίμησης» που γεννιούνται στους μαθητές και τους ακολουθούν σε όλη τους τη ζωή.

3. Να δημιουργηθούν από την πολιτεία οι συνθήκες εκείνες, που να επιτρέπουν άμεση αξιολόγηση των μαθησιακών δυσκολιών των μαθητών από τα Κέντρα Διάγνωσης Διαφοροδιάγνωσης και Υποστήριξης (ΚΕΔΔΥ). Να υπάρξει αρκετό και εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό στα Κέντρα αυτά ώστε να μπορούν να καλύπτουν άμεσα χρονικά και με ποιοτικής μορφής αξιολόγηση τη διάγνωση των παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες.

4. Να υπάρχει μετά την αξιολόγηση και τη διάγνωση των μαθησιακών δυσκολιών των παιδιών, η κατάλληλη συνεργασία των γονέων με το σχολείο και με ειδικούς επιστήμονες, ώστε να υπάρξει σύμπνοια, συνεργασία, επικοινωνία, αλληλεπίδραση και αμεσότητα στα εκπαιδευτικά προγράμματα παρέμβασης που θα ακολουθήσουν.

Ως προς τους εκπαιδευτικούς με αναπηρία και με αυτούς που έχουν την επιμέλεια ατόμων με αναπηρία:

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ: Η Διοίκηση, μέσω των Διευθύνσεων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, δεν εφαρμόζει το Σύνταγμα, τους Νόμους, τις Διατάξεις, τις Συνθήκες, με απορριπτικές ατομικές διοικητικές πράξεις σε αιτήματα εκπαιδευτικών με Αναπηρία ή εκπαιδευτικών που έχουν την επιμέλεια ατόμων με Αναπηρία (παιδιών, συζύγων, γονέων, αδερφών) για μειωμένο ωράριο εργασίας κατά μία (1) ώρα την ημέρα και χορήγησης έξι (6) κανονικών ημερών άδειας το χρόνο, δικαίωμα το οποίο έχουν όλοι οι υπάλληλοι του Κράτους με Αναπηρία.

Η Διοίκηση προβάλλει ως μόνο επιχείρημα, για την άρνηση υπαγωγής των εκπαιδευτικών με μόνιμη αυξημένη αναπηρία στους δημοσίους υπαλλήλους, ως προς τη δυνατότητα μειωμένου ωραρίου (η άρνηση της χορήγησης αυξημένης άδειας δεν αιτιολογείται πουθενά), το ότι οι εκπαιδευτικοί στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια δημόσια εκπαίδευση τελούν υπό «ειδικότερο καθεστώς ωραρίου».

Οι απορριπτικές ατομικές διοικητικές πράξεις της Διοίκησης δεν είναι ορθές και παραβαίνουν ρητές και σαφείς νομικές διατάξεις και συνταγματικές αρχές, όντας αντίθετες με την κείμενη νομοθεσία σχετικά με το «ειδικό καθεστώς ωραρίου». Παραβιάζουν ουσιαστική διάταξη του νόμου, αφού αντίκεινται στη θεμελιώδη αρχή της ισότητας και της απαγόρευσης των διακρίσεων. Επικουρικώς παραβιάζονται και ουσιώδεις τύποι, αφού οι απορριπτικές ατομικές διοικητικές πράξεις της Διοίκησης δεν είναι επαρκώς και ειδικώς αιτιολογημένες.

ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΝΟΜΟΣ: Υπάρχουν βασικοί Νόμοι, Χάρτες θεμελιωδών δικαιωμάτων, Διεθνείς Συνθήκες και Κοινοτικές Οδηγίες, τα οποία το καθένα ξέχωρα και όλα μαζί προωθούν την προστασία της Αναπηρίας, το δικαίωμα των ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ) στην Ένταξη και τη Συμμετοχή, την ισότητα στις συνθήκες εργασίας για όλους τους πολίτες, χωρίς έμμεσες διακρίσεις στα άτομα με Αναπηρία. Και όλοι αυτοί οι νόμοι υποστηρίζουν την Αναπηρία ως συστατικό της ανθρώπινης ύπαρξης.

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: Οι διατάξεις του Νόμου περί μειωμένου ημερήσιου ωραρίου για ορισμένη κατηγορία δημοσίων υπαλλήλων (αναπηρία 67% και άνω), και αυτές των Νόμων περί αυξημένης κατά έξι ημέρες κανονικής άδειας μετ’ αποδοχών για ορισμένη κατηγορία δημοσίων υπαλλήλων (αναπηρία άνω του 50%), όπως ισχύουν και ερμηνεύονται υπό το πρίσμα άρθρων του Συντάγματος και του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εφαρμόζονται σαφώς και για τους εκπαιδευτικούς στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια δημόσια εκπαίδευση. Δεν υπάρχουν ειδικότερες διατάξεις για τους εκπαιδευτικούς στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια δημόσια εκπαίδευση, οι οποίες να τους εξαιρούν ειδικώς από τις ρυθμίσεις των παραπάνω νόμων ή να τους θέτουν υπό διαφορετικό, ειδικότερο καθεστώς. Αντιθέτως, οι εκπαιδευτικοί υπάγονται στις διατάξεις του Δημοσιοϋπαλληλικού Κώδικα κατ’ άρθρο 53 § 2 του Ν.2721/1999. Είναι συνταγματική επιταγή και βούληση του νομοθέτη να παρασχεθεί συνδρομή μεταξύ άλλων σε όσους πολίτες ανήκουν στην κατηγορία των ΑμεΑ που εργάζονται στο Δημόσιο γενικώς, και όχι ειδικότερα σε ορισμένες κατηγορίες αυτών με παράλληλο αποκλεισμό των εκπαιδευτικών. Επομένως, οποιαδήποτε διαφορετική ερμηνεία των διατάξεων αυτών θα κατέληγε στον αποκλεισμό ορισμένων κατηγοριών εργαζομένων – ατόμων με Αναπηρία από τις ευεργετικές ρυθμίσεις τους, θα ήταν αντίθετη τόσο στο σκοπό, όσο και στο πνεύμα του συνόλου της νομοθεσίας.

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΑΣ: Ζητάμε:

1. Την εφαρμογή του Νόμου. Να εφαρμοστούν ΚΑΙ στους εκπαιδευτικούς με Αναπηρία, καθώς και στους εκπαιδευτικούς που έχουν υπό την επιμέλειά τους Άτομα με Αναπηρία, οι διατάξεις περί μειωμένου ωραρίου και αυξημένης κανονικής άδειας, όπως και για τους υπόλοιπους Έλληνες πολίτες και υπαλλήλους που ανήκουν στην κατηγορία αυτή.

2. Η Διοίκηση να ενεργήσει νόμιμα και να ακυρώσει τυχόν απορριπτικές πράξεις στο εν λόγω αίτημα των εκπαιδευτικών με Αναπηρία, αποδεχόμενη τις αιτήσεις τους ως παραδεκτές από το νόμο και ουσιαστικά βάσιμες, αφού ορίζεται από το νόμο ότι η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου και όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους.

Το προσωρινό ΔΣ του ΠΑΔΑΔΕ

Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2009

Υπενθύμιση




Σας υπενθυμίζουμε τη συνάντηση που θα γίνει την Τρίτη 16 Ιουνίου 2009 στο παράρτημα του Ανοικτού Πανεπιστημίου στην Αθήνα που βρίσκεται στην Πραξιτέλους 23, 1ος όροφος (πίσω από την πλατεία Κλαυθμώνος). Η συνάντηση έχει ορισθεί από τις 6.00 μ.μ. έως 8.00 μ.μ. Ο σκοπός της συνάντησης αυτής είναι γνωριστούμε και να συζητήσουμε για τις δυνατότητες και προεκτάσεις μέσα στις οποίες μπορεί να λειτουργήσει το Παρατηρητήριο για τη Δημοκρατία και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στην Εκπαίδευση (ΠΑΔΑΔΕ). Θα χαρούμε πολύ να ακουστούν ιδέες, απόψεις και προτάσεις για περαιτέρω δραστηριότητες.

Με ιδιαίτερη εκτίμηση

Αντώνης Λιοναράκης, Αν. καθηγητής ΕΑΠ
Βασίλης Μακράκης, καθηγητής Παν/μίου Κρήτης
Βάσω Χατζηνικήτα, Αν. καθηγήτρια ΕΑΠ
Στάθης Μπάλιας, Επ. καθηγητής Παν/μίου Πατρών
Βιβή Βασάλα, καθηγήτρια Ββάθμιας

Πέμπτη, 30 Απριλίου 2009

Πρώτη Συνάντηση όλων των ενδιαφερομένων

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Είναι καιρός που είχατε λάβει μήνυμα από εμάς (ως Παρατηρητήριο για τη Δημοκρατία και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στην Εκπαίδευση) και είχατε δηλώσει κάποιο ενδιαφέρον. Όλο αυτό το διάστημα είμαστε σε αναμονή για τη νομική αναγνώριση του Παρατηρητηρίου από το Πρωτοδικείο Αθήνας, μια απαραίτητη διαδικασία σύμφωνα με το νόμο. Η αναγνώριση είναι υπόθεση λίγων εβδομάδων πλέον και πιστεύουμε ότι μια αρχική συνάντηση ορισμένων ανθρώπων που έχουν ενδιαφέρον και ευαισθησία στο αντικείμενο θα ήταν σκόπιμη και σημαντική.
Σας προτείνουμε λοιπόν να συναντηθούμε την Τρίτη 16 Ιουνίου 2009 στο παράρτημα του Ανοικτού Πανεπιστημίου στην Αθήνα που βρίσκεται στην Πραξιτέλους 23, 1ος όροφος (πίσω από την πλατεία Κλαυθμώνος). Η συνάντηση έχει ορισθεί από τις 6.00 μ.μ. έως 8.00 μ.μ. Ο σκοπός της συνάντησης αυτής είναι γνωριστούμε και να συζητήσουμε για τις δυνατότητες και προεκτάσεις μέσα στις οποίες μπορεί να λειτουργήσει το Παρατηρητήριο για τη Δημοκρατία και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στην Εκπαίδευση (ΠΑΔΑΔΕ). Από τη μεριά μας θα ζητήσουμε από ορισμένους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται σε ζητήματα μη κυβερνητικών οργανώσεων και ανθρωπίνων δικαιωμάτων να έρθουν να μας πουν τη δική τους εμπειρία, ιδιαίτερα για κάποια νομικά ζητήματα και θέματα οργάνωσης θεσμικών οργάνων.
Θα χαρούμε πολύ να ακουστούν ιδέες, απόψεις και προτάσεις για περαιτέρω δραστηριότητες.

Με ιδιαίτερη εκτίμηση και ευχαριστίες

Αντώνης Λιοναράκης, Αν. Καθηγητής ΕΑΠ
Βασίλης Μακράκης, Καθηγητής Παν/μίου Κρήτης
Στάθης Μπάλιας, Επ. Καθηγητής Παν/μίου Πατρών
Βασιλεία Χατζηνικήτα, Αν. Καθηγήτρια ΕΑΠ
Βιβή Βασάλα, Καθηγήτρια Ββάθμιας


Το ΠΑΔΑΔΕ δεν απευθύνεται μόνο σε εκπαιδευτικούς, αλλά σε όλους τους ενδιαφερόμενους.

Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2009

Δήλωση ενδιαφέροντος για ομάδες και επιτροπές

Αγαπητές φίλες και φίλοι,

Το προσωρινό Διοικητικό Συμβούλιο του ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ (ΠΑΔΑΔΕ) αποφάσισε σε σύντομο χρονικό διάστημα να οργανώσει μια εκδήλωση με σκοπό την γνωριμία όλων των εμπλεκομένων και τη συζήτηση των στόχων και των τρόπων που θα υλοποιηθούν και ενεργοποιηθούν οι στόχοι αυτοί. Σας καλούμε να διαβάσετε το καταστατικό του ΠΑΔΑΔΕ στο blog και όσες / όσοι ενδιαφέρεστε μπορείτε να δηλώσετε το ενδιαφέρον σας για πιο άμεση εμπλοκή και βοήθεια σε ομάδες και επιτροπές. Σας υπενθυμίζουμε ότι το ΠΑΔΑΔΕ τώρα ξεκινά τις δραστηριότητές του με αφετηρία την επιθυμία όλων μας για ουσιαστική παρέμβαση στο χώρο της εκπαίδευσης.

Ξεκινάμε από το γεγονός ότι πέρα από τις προσωπικές πολιτικές επιλογές του καθενός, υπάρχει η μεγάλη ανάγκη για θεσμική και συλλογική – μη κρατική - παρέμβαση σε άπειρα προβλήματα που υπάρχουν στο χώρο της εκπαίδευσης, τα οποία συρρικνώνουν τις αρχές της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα προβλήματα αυτά δεν προέρχονται μόνο από κυβερνήσεις και πολιτικούς οργανισμούς, αλλά από ανθρώπους, συντεχνίες και αντιλήψεις που με τον τρόπο τους οδηγούν συχνά τη σύγχρονη κοινωνία μας σε κοινωνία του μεσαίωνα και του σκοταδισμού.

Όσο μπορεί να λειτουργήσει η ανθρώπινη παρέμβαση, εμείς από τη μεριά μας θα εντοπίσουμε, θα αναδείξουμε, θα επέμβουμε και θα δημοσιοποιήσουμε όλα αυτά τα προβλήματα, τονίζοντας τις κακές αλλά και καλές πρακτικές, από όπου και αν προέρχονται.

Η επιτυχία της προσπάθειας αυτής εξαρτάται από τη συμμετοχή όλων μας. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο alionar@otenet.gr .
Σας ευχαριστούμε

Το προσωρινό Διοικητικό Συμβούλιο

Αντώνης Λιοναράκης
Αναπλ. Καθηγητής ΕΑΠ

Βασίλης Μακράκης
Καθηγητής Παν/μίου Κρήτης

Βάσω Χατζηνικήτα
Αναπλ. Καθηγήτρια ΕΑΠ

Στάθης Μπάλιας
Επίκ. Καθηγητής Παν/μίου Πατρών

Βιβή Βασάλα
Καθηγήτρια Β/βάθμιας